Noabershop geeft Revlon gevoel

Afgelopen week rapporteerde de Twentsche Courant Tubantia met een blog van Laura Smit over de gevaren achter het uitsterven van het noaberschop.

Noaberschop is het Twentse woord voor nabuurschap: de gezamenlijke noabers (buren) in een kleine sociale gemeenschap. Een belangrijk fenomeen, in het verleden maar ook in de toekomst (denk Sociale Media!).

Het verhaal van Laura raakte mij. Vooral omdat ik, sinds ik 20 jaar geleden Twente heb verlaten voor stad en buitenland, overal gevraagd of ongevraagd het noabershop invoer. De noaberplicht zit blijkbaar diep geworteld in mij. Eerst onbewust maar nu bewust, gebruik ik bij elke verhuizing voor het werk van mijn man – die voor een groot internationaal bedrijf werkt – de Twentse kunde van het oprichten van een noabeschop. Het geeft mij de broodnodige veerkracht om als persoon en gezin internationaal te kunnen opereren en overleven. Het noaberschop is voor mij een overlevingsdrang.

Deze investering in noaberschop levert veel op. Het noaberschop geeft mij namelijk: …

1. een anker, een vast publiek en een klankbord dat mij als persoon weerspiegeld,

2. het gevoel van bestaansrecht en zingeving,

3. een sociaal 24/7 vangnet dat ik voor mijzelf kan gebruiken maar vooral ook voor anderen kan gebruiken.

4. een platform voor gezelligheid om mij heen

5. een manier om veiligheid rond mij en mijn gezin af te dwingen

Van deze 5 punten is het gevoel van bestaansrecht en zingeving misschien wel het belangrijkste. Bij onze meest recente verhuizing naar Pennsylvania in de VS stond er niemand op mij te wachten bij aankomst in onze nieuwe woonplek Chambersburg. Er was in de wijde omtrek geen uithangbord ‘Welcome Family Law’ te bekennen. Maar na ruim een half jaar investeren in het Amerikaans-Twentse noaberschop weet ik wel dat er bij ons vertrek gezegd gaat worden, met of zonder uithangbord, “Family Law – We Will Miss You”. En dat stoelt op een reeks van gezamelijke herinneringen en verhalen die voortkomen uit het oppassen op elkaars kinderen, gezellige BBQ en vooral toen mijn Amerikaanse politieagent-buurman mijn auto wist te openen nadat ik mijzelf had buitengesloten. Je kent het wel, auto wassen, sleutels erin voor de muziek en dan de deuren dicht gooien die plosts automatisch op slot vallen.

Maar punt 3 – het sociaal vangnet – is mijn favoriet. Of het nu een dorpsbuurt of stadsbuurt is, de snelheid waarmee men voor een goede zaak de handen uit de mouw schud is sneller in een buurt met noaberschop dan menig overheidsinstantie kan doen. Ik heb dan ook met liefde mee gedaan aan de geldinzameling ‘Save A Horse Hire A Cowboy’ voor het lokale therepeutisch paardrijcentrum dat therapie geeft aan kinderen en jonge mensen met autisme.

Noaberschop is geen recht, wel een plicht. Noaberschop is iets dat je geeft voor je het krijgt.

Noaberschop heeft ook een prijs, of beter gezegd een waarde. Niet een geldwaarde,  maar eerder een die kan worden uitgedrukt in persoonlijke tijd en emotionele energie.

Niets is een grotere emotionele uitdaging dan te kunnen thuis te komen in den vreemde. Maar ik doe het, ik investeer zwaar met tijd en energie in noaberschop. Of het nu een keer in je leven is of, zoals in mijn geval elke drie jaar internationaal , het is de moeite meer dan waard.

Wat mij steeds weer die drijfveer geeft? Het is de onderliggende drijfveer van noaberschop, het is de Revlon behandeling:

Because [My Family] Is Worth It!

Advertisements